Με την δέουσα ευλάβεια κλήρος και λαός προσήλθε στον πανηγυρίζοντα Καθεδρικό Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Αχαρνών, όπου τελέσθηκε ο Μέγας Εσπερινός της μνήμης του λαοφιλούς Αγίου και προστάτου των ναυτικών, Νικολάου Επισκόπου Μύρων, του Θαυματουργού.

                Στην λαμπρή Ακολουθία χοροστάτησε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Μεθώνης κ. Αμβρόσιος, συγχοροστατούντων των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών, του Ποιμενάρχου μας κ. Χρυσοστόμου και του Δημητριάδος κ. Φωτίου.

                Σύντομο χαιρετισμό απηύθυνε ο Ποιμενάρχης μας αναφερθείς στην ταπείνωση, την πραότητα αλλά και την βαθιά φιλανθρωπία του Αγίου Πατρός, χαρίσματα που τον ανέδειξαν λίαν αγαπητό στον πιστό λαό του Θεού έως τις ημέρες μας. Παράλληλα, ευχαρίστησε εγκαρδίως τους Αγίους Αρχιερείς, τον κλήρο και τον λαό που συμμετείχαν, στην λαμπρή αυτή Ακολουθία.

                Αναφορά στον τιμώμενο πρόσωπο έκανε ο Σεβασμιώτατος Δημητριάδος, ο οποίος εστίασε στην ιδιαίτερη τιμή που προσδίδει η Εκκλησία του Χριστού στον Άγιο Νικόλαο. Η τιμή αυτή, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, οφείλεται στον υποδειγματικό τρόπο ζωής του Θεοφόρου Πατρός. Οι ενάρετες πράξεις του στις οποίες έδινε ιδιαίτερη βαρύτητα τον κατέστησαν Ισαπόστολο γι’ αυτό και συνεορτάζεται κάθε Πέμπτη με τους Αγίους Αποστόλους.

                Ακολούθως, ο Θεοφιλέστατος Μεθώνης διηγήθηκε στο εκκλησίασμα ένα θαύμα του Αγίου Νικολάου που συνετελέσθη επί των ημερών του Νέου Ομολογητού Αγίου Φιλαρέτου, ο οποίος και το κατέγραψε.

                Οι προσελθόντες πιστοί είχαν την ευκαιρία να προσκυνήσουν απότμημα της χειρός του τιμωμένου Αγίου, το οποίο περιστοίχιζαν άνδρες ενδεδυμένοι την παραδοσιακή ποντιακή φορεσιά.

                Με το πέρας του Εσπερινού, παρετέθη τράπεζα για τους πανηγυριστές εκ μέρους της εκκλησιαστικής επιτροπής.

   Στον Ιερό Ναό Τιμίου Προδρόμου Λουτουφίου τέλεσε την Θεία Λειτουργία ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Χρυσόστομος σήμερα, Κυριακή ΙΔ’ Λουκά.

   Στην ομιλία του, ο Επίσκοπος μας αναφέρθηκε στην Ευαγγελική περικοπή της ημέρας, την θεραπεία του τυφλού στην Ιεριχώ. Ο άνθρωπος εκείνος, επιζητώντας τη λύτρωση των οφθαλμών του, έκραζε προς τον Χριστό που περνούσε από την περιοχή του, καθώς πίστευε -καρδιακά- ότι ο Κύριος μπορεί να τον θεραπεύσει. Οι συνάνθρωποί του, ωστόσο, με περιφρόνηση τον επιτιμούσαν και του ζητούσαν να σιωπήσει. Τότε, ο Χριστός πλησίασε και του χάρισε τη θεραπεία βεβαιώνοντάς τον ότι η θερμή του πίστη τον έσωσε. Το γεγονός αυτό διδάσκει στον κάθε Χριστιανό ότι ακόμα κι αν στερούμεθα ανθρώπινης συμπαράστασης, μπορούμε με απλή και καθαρή πίστη να πλησιάσουμε τον Χριστό και να τύχουμε της σωματικής και ψυχικής θεραπείας.