Γιὰ ἀκόμη ἕνα Καλοκαίρι ἡ πύρινη λαίλαπα, μαστίζει τὸ φυσικὸ κάλλος τῆς πατρίδας μας, μειώνει τὸ πολύτιμο ὀξυγόνο, καταστρέφει περιουσίες καμωμένες στὸ διάβα δεκαετιῶν καὶ ἀπειλεῖ, ἀκόμη δὲ καὶ ἀφαιρεῖ, ἀνθρώπινες ζωές.
   Σπεύδουν κάποιοι νὰ κατηγορήσουν τὸν Θεό, χαρακτηρίζοντας ὅλο αὐτὸ τὸ κακὸ «ὀργὴ Θεοῦ». Μά, αὐτὸ εἶναι ἡ ὀργὴ τοῦ ἀνθρώπου ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου.
   Ἐμπρὸς σὲ μία τέτοια καταστροφή, προκληθεῖσα, κατὰ τὴν ταπεινή μας ἄποψη, ἀπὸ χέρια ἀσυνείδητων μὲ συνεργοὺς τοὺς ἰσχυροὺς ἀνέμους, ὁ νοῦς μας στρέφεται στὴν ἄγρια θαλασσοταραχὴ στὴν ὁποία ἀναφέρεται ἡ χθεσινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή. Ὁ Χριστὸς ἀπουσίαζε ἀπὸ τὸ θαλασσοδαρμένο καράβι στὸ ὁποῖο ἐπέβαιναν οἱ Ἀπόστολοι. Κόντεψαν νὰ χαθοῦν. Τότε, ἀπὸ τὰ ἀνέλπιστα, φάνηκε ὁ Κύριος νὰ περπατᾶ στὴ θάλασσα καὶ νὰ τοὺς πλησιάζει. Ὁ Πέτρος Τοῦ ζητᾶ τὴν εὐλογία νὰ κατευθυνθεῖ πρὸς Αὐτὸν ἐπὶ τῆς θαλάσσης. Περπατᾶ λίγα βήματα καὶ δειλιάζει. Πάνω ποὺ ἀρχίζει νὰ βυθίζεται, κραυγὴ βγαίνει ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς του: «Κύριε, σῶσον με». Τότε ὁ Χριστός, πράγματι, σώζει τὸν Πέτρο καὶ φέρνει τὴν γαλήνη στὴν πλάση.
   Ἔτσι κι ἐμεῖς σήμερα. Πλέουμε στὴν θάλασσα τοῦ βίου δίχως τὸν Χριστὸ νὰ κυβερνᾶ. Τὰ κύματα τῶν καθημερινῶν προβλημάτων ἀπειλοῦν νὰ μᾶς βυθίσουν καὶ ὁ ἄνεμος ποὺ σηκώνεται, κατευθύνεται πρὸς κάθε γωνιὰ τῆς πατρίδας μας γιὰ νὰ ἐνισχύσει τὶς ἐστίες τοῦ πυρός. Βλέποντας τὴν καταστροφή, τρεῖς λέξεις βγαίνουν καὶ πρέπει νὰ βγαίνουν ἀπ᾽ τὴν καρδιά μας: «Κύριε σῶσον ἡμᾶς».
   Καὶ ἐκεῖ, ἀπὸ τὰ ἀνέλπιστα, βλέπουμε τὸ θαῦμα. Μέσα στὴ μαυρίλα βλέπουμε ἀχτίδες φωτὸς ποὺ στεντορείᾳ τῇ φωνῇ κηρύττουν ὅτι ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ ξεπερνᾶ τοὺς νόμους τῆς φύσης καὶ μπορεῖ νὰ φέρει τὴν ἀνατροπή. Αὐτὸ μαρτυροῦν εἰκόνες ἀπὸ Εξωκκλήσια καὶ Μοναστηράκια ἐγκατεστημένα στὸ κέντρο τῆς ἀπειλῆς τοῦ πυρός· τυλίχθηκαν στὶς φλόγες ἀλλὰ ἔμειναν ἀλώβητα εἰς πεῖσμα τῆς ἀνθρώπινης λογικῆς. Τί κι ἂν ἦταν φτιαγμένα ἀπὸ εὔφλεκτα ὑλικά; Τί κι ἂν μπουκάλες ἀερίου ὑπῆρχαν ἐκεῖ δίπλα; Ἀνέπαφα ἔμειναν γιὰ νὰ μᾶς θυμίζουν τὴν ἀλήθεια τῆς πίστης μας.
    Παρακαλῶ καὶ προτρέπω ὅσους διαβάζουν αὐτὲς τὶς λίγες γραμμές, νὰ ἐπιδοθοῦμε σὲ προσευχὴ ὥστε ὁ Φιλάνθρωπος Θεὸς νὰ μᾶς ἐλεήσει ξανὰ καὶ πάλι, νὰ σβήσει τὶς μανιώδεις φλόγες, νὰ ἐνδυναμώσει τοὺς πυροσβέστες, νὰ ἐνισχύσει ὅσους θρηνοῦν οἰκείους καὶ περιουσίες, καὶ νὰ δώσει τὴν μακαρία ἀνάπαυση στὶς ψυχὲς ποὺ μὲ αὐτοθυσία ἔπεσαν στὸν πόλεμο μὲ τὴν φωτιά. Γένοιτο.

† ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος