Στον Ιερό Ναό Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου Δάφνης τέλεσε την Θεία Λειτουργία ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Χρυσόστομος σήμερα, Κυριακή Ζ' Ματθαίου.

   Με το πέρας της Θείας Λειτουργίας, τελέσθηκε επιμνυμόσυνη δέηση υπέρ αναπαύσεως της μακαριστής Ευθυμίας Τομαή, μητρός του ακάματου Εφημερίου του Ναού, Αιδεσιμωτάτου Πρεσβυτέρου π. Στυλιανού.
   Στην ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στην ευαγγελική περικοπή της ημέρας εστιάζοντας στην έντονη διαφορά που προκύπτει μεταξύ των δύο τυφλών και των φαρισαίων. Οι μεν, παρ' ότι στερούνταν του φυσικού φωτός, αισθάνθηκαν την παρουσία του νοητού Ηλίου της Δικαιοσύνης, του Κυρίου μας, και Τον παρακάλεσαν να τους θεραπεύσει. Ο Κύριός μας, καμπτόμενος από την ειλικρινή δέησή τους, τους χάρισε το φως των σωματικών οφθαλμών τους. Αντιθέτως, οι φαρισαίοι, ενώ μπορούσαν σωματικά να δουν, δεν έβλεπαν το φως του Κυρίου μας, ή μάλλον δεν ήθελαν να δουν. Διότι το φως αυτό ήταν εκτυφλωτικό για τους ιδίους. Εκείνοι αισθάνονταν μειονεκτικά μπροστά στον Κύριο και ό,τι αγαθοεργία έπραττε, επιχειρούσαν να την διαβάλουν για να μην χάσουν τους οπαδούς τους. Η εικόνα αυτή αποτελεί διαχρονικό φαινόμενο μέσα στην Εκκλησία, όπου κάποιες φορές η ζήλεια και ο κομπλεξισμός ωθούν ανθρώπους να θάβουν τα αγαθά που βλέπουν γύρω τους.
   Σε άλλο σημείο, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στην μακαριστή Ευθυμία, εστιάζοντας στο ευλογημένο πείσμα της να αναθρέψει τα παιδιά της «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου». Μεταξύ άλλων τόνισε ότι υπάρχει μεγάλη ανάγκη η κοινωνία μας να βρει ξανά τέτοιες μητέρες, παλαιάς κοπής. Ευχήθηκε δε ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή της, και τα παιδιά της να βρουν παρηγοριά από τον Άρχοντα της Ζωής.

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

               Στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα βλέπουμε δύο τυφλοὺς νὰ ἀκολουθοῦν τὸν Κύριό μας καὶ νὰ φωνάζουν μὲ πίστη καὶ πόνο: «ἐλέησέ μας υἱὲ Δαυΐδ». Μᾶς θυμίζει ἡ προσευχὴ τῶν σωματικὰ μὲν τυφλῶν, ψυχικὰ δὲ φωτισμένων ἐκείνων ἀνθρώπων, τὴν ἁπλὴ καὶ σύντομη προσευχὴ τὴν ὁποία παραλάβαμε ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ ἐλέησόν με». Πολλὲς φορὲς προσωπικὰ ἔχω προτρέψει τὴν προσευχὴ αὐτὴ νὰ τὴν ἔχουμε διαρκῶς στὸ νοῦ καὶ τὰ χείλη ὁτιδήποτε καὶ ἂν κάνουμε, διότι ἁγιάζει τὸν νοῦ μας, τὰ ἔργα μας καὶ τὸν τόπο. Θέλετε νὰ δεῖτε τὴν δύναμη τῆς προσευχῆς αὐτῆς ὅταν γίνεται μὲ πίστη καὶ ἐπιμονή; Τὴν βλέπουμε ἀμέσως μετά. Ὁ Κύριος δὲν ἀνταποκρίθηκε ἄμεσα στὴν ἱκεσία τῶν τυφλῶν. Περίμενε νὰ δείξουν τὴν ἐπιμονὴ καὶ τὴ σταθερότητά τους. Ἀφοῦ, λοιπόν, φάνηκαν ἑδραῖοι στὴν πίστη τους, τοὺς ρώτησε: «Πιστεύετε ὅτι μπορῶ νὰ σᾶς θεραπεύσω;». Χωρὶς πολλὰ λόγια, οἱ δύο ἄντρες ἀπάντησαν μὲ ἐμπιστοσύνη πρὸς τὸν Χριστό: «Ναί, Κύριε». «Νὰ σᾶς συμβεῖ ἀνάλογα μὲ τὴν πίστη σας», ἀπάντησε. Καὶ θεραπεύθηκαν.